Misschien een hele rare vraag, maar...
Het Vissentijdperk: geloof, lijden en hiërarchie
We kunnen tot in den eindigheid doortellen met Christus, maar in alle na-christusjaren, vanaf het begin van de christelijke jaartelling, is er enorm veel leed in o.a. Europa en Noord-Amerika geweest: kruistochten, inquisitie, kettervervolgingen, heksenjachten, religieuze oorlogen, kolonialisme, slavernij, genocides, wereldoorlogen, totalitaire ideologieën, uitbuiting, ecologische vernietiging en massavervreemding. De vraag dringt zich op of een tijdrekening die haar oorsprong vindt in één religieus-historisch moment nog wel recht doet aan een mensheid die op het punt staat een nieuw bewustzijnsniveau te betreden.
21 december 2020: het kosmische keerpunt
Gedurende de kruisiging van Jezus van Nazareth (ca. 4 v.Chr.–30 n.Chr.) bevonden we ons in het Vissentijdperk, wat volgde na het Ramtijdperk. Het Vissentijdperk duurde ruwweg van de begin van de christelijke jaartelling tot mijns inziens het jaar 2020. Op 21 december 2020 vond de Grote Conjunctie plaats met een zeldzame, nauwe samenstand van de planeten Jupiter en Saturnus. De Grote Conjunctie van 21 december 2020 wordt gezien als de definitieve overgang van een focus op materiële bezittingen en hiërarchie (Aarde) naar een tijdperk waarin ideologie, technologische vooruitgang, decentralisatie en sociale verbinding (Lucht) centraal staan.
Anno Unitatis: tijd tellen vanuit verbondenheid
Mijn voorstel zou zijn: 2020 wordt het laatste na-christusjaar. Daarna tellen we met een nieuwe jaartelling. Van 2020 Anno Domini ('in het jaar des Heren') naar 1 Anno Unitatis ('in het jaar van de Eenheid/Relatie'). Begrijp me niet verkeerd: ik heb enorm veel verwantschap met mijn Nederlandse-christelijke cultuur waarin ik opgroeide. Alleen voel ik de laatste jaren ook compassie voor andere culturen, niet alleen binnen Nederland, maar ook over de hele wereld. Alleen denk ik dat we soms onze pijn uit het verleden achter moeten laten, omdat deze te diep zit. Laten we elkander vergeven voor de vreselijke dingen die we elkaar hebben aangedaan.
Een inclusieve tijdrekening
'Anno Unitatis' is een inclusieve tijdrekening waarin geen enkel geloof of wereldbeeld wordt bevoordeeld, waarin de nadruk verschuift van hiërarchie naar verbondenheid, en waarin tijd niet langer wordt gegrond in macht of verlossing van buitenaf, maar in gedeelde verantwoordelijkheid, onderlinge samenhang en bewustzijn.